چکنویس

پ.ن۱: یه داستان ۱۵۰ کلمه ای تقدیم به علی عزیز.مرسی از دعوتت

پ.ن۲: من اینجا دوست دیگه ای ندارم که دعوت کنم به جز شما ۲ تا که داستانتون و نوشتید

امشب بعد مدتها لم دادم پشت لپ تاب و یه فیلم دیدیم...هیچی به اندازه یه موسیقی یا فیلم به من آرامش نمیده...عاشق اینم که شبا هدفن بذارم رو گوشم و آهنگ گوش کنم تا خوابم ببره...عاشق اینم تا بشینم تو تاریکی و تنهایی هی فیلم ببینم...هی فیلم ببینم...هی فیلم ببینم تا دیگه رمقی برام نمونه...عاشق اینم که دستت و بگیرم و تو خیابون قدم زنون زیر بارون برم تا ته دنیا...عاشق اینم که زل بزنم به چشمات وقتی یه عالمه مهربونی توشه...عاشق اینم که قلم بگیرم تو دستم و هرچی میاد به ذهنم رو کاغذ خالی کنم...عاشق وسایل نقاشیمم...پالت...بوم...رنگ هام...گواش...قلم مو....................عاشق اینم که کاغذ کادو بگیرم لول کنم و بذارم گوشه اتاقم و هر روز ببینم بیشتر شده تا یه کلکسیون بزرگ از کاغذهای طرحدار و رنگی بسازم...عاشق جمع کردن مدادم یعنی هر چیزی از نوع نوشتاری و تحریری از مارک faber castell...عاشق اینم که در و دیوار اتاقم و هر دفعه یه رنگ بزنم...پله بذارم برم بالا و تا میتونم رنگ رو دیوار خالی کنم...........

امشب دلم میخواد حال کنم..............امشب خسته ام...

این روزها هر روز میای و بام زبان کار میکنی...ما جبران میکنیم

خیلی درگیری فکری دارم اما با تمام اینها حتی با مریضی ام هم میجنگم...دلم نمی خواد شکست بخورم.

فکر اینکه به من زنگ زده بود و من نتونستم دیگه بهش زنگ بزنم مغزم و داره میجوه...

اصلا نمیتونم ببینم حالش بد باشه...کاش همه جیز دروغ باشه

پاش که وایمیستی خیلی چیزا رو... شایدم یه چیزایی رو ...شایدم یه چیزی و ...از دست بدی.

اما به آخرش که فکر میکنی لذتش پای همه چیز نگهت میداره.

نمی دونم چرا این و گفتم.شاید وقتی مینوشتم تصویر گذشته هایی جلوی چشمم بود.

تصویری از خوب بودن هایی که با بد بودنم رقم خورد.

بارها  فکر کردم که وقتی میشه بد باشی و همه قدرت و بدونن چرا خوب باشی و کسی قدرت و ندونه...

چرا خوب باشی که خوبیت بشه عادت و گذشتت بشه وظیفه و حست بشه حماقت!!!

اما هیچ وقت نتونستم به خودم بقبولونم که باید "سگ باشی و پاچه بگیری تا تو این دنیا کسی پاچه ات و نگیره "

این روزها نوشتن واسم مثل یه اعترافی بود که تک تک سلولهای بدنم از بیانش تفره میرفتند.نه اینکه وجودش نبود...نه...

دیدن واقعیتها من و بزرگ میکنه...

اما توی اتاق اونور حیاط ...توی سرمای زمستون...گوشه اتاق ...کنار بخاری...دیدن کتابهای اطرافم ... تیک تاک ساعت کنارم ...دغدغه گذر سریع روزها ...و خیلی چیزای دیگه که گفتن نداره قلبم و به درد میاره فکر کردن به گذشتها و محبتها و از خودگذشتنهام که نه تنها لگد مال شد بلکه غرور و شخصیتم هم زیرش له شد...

دیگه نه سرمایی بود نه تیک تاکی نه زمانی نه کتابی نه دوستی...

این "من" نبودم که اشک میریخت ... بطری بطری آب میخورد ... شاید کله داغ کرده اش کمی آروم بگیره و بتونه با درس خوندن سر سلولهای مغزش شیره بماله که به "جهنم" اگه رفت و شکست...به "جهنم" اگه این دنیا جای دل پاک تو نیست.به "جهنم" اگه دوستیت فروختنی بود به ...

۱ساعت گذشت...۱روز هم گذشت...۲روز...۳...

توی همون اتاق...کنار بخاری...کتابای درسی...تیک تاک ساعت...روزهای تکراری...اتفاقات تکراری!!!

پ.ن:برای من لب هم باز نکرد.

پ.ن۲: دیگه کمرم جای زخم خنجر هیچ دختری و نداره!!

پ.ن۳:اگه دوست داشتین واسه کنکورم دعا کنید...

زندگی سگی گذشته حس بویایی ام و قوی کرده

کاش کودک بودم تا بزرگترین شیطنت زندگی ام نقاشی دیوار بود

پروانه من در دامی افتاده که عنکبوتش سیر است